The Great Indian Illusion by Varrun Sukhraj

 

- बँक कशासाठी असते?

- बँकेतला पैसा नक्की कुणाचा असतो?

- बँकेचं कर्ज बुडतं तेव्हा नेमका कुणाचा पैसा बुडतो?

- बँकींग प्रक्रियेमधे कल्याणकारी शासनाची भूमिका नेमकी कशी असली पाहिजे?

'पोपट मेला आहे' हे राजाला कुणी सांगायची गरज आहे की राजाला माहिती असून पोपट बोलत नाही, खात नाही, हसत नाही, पण जिवंत आहे अशी स्वतःची समजूत घालत बसला आहे? की पोपटाला राजानंच...?

बँकींग तज्ज्ञांपासून बँकेनं पैसे बुडवलेल्या ग्राहकांपर्यंत, आणि शेवटची आशा वाटणाऱ्या राजकारण्यापासून उद्याची आशा वाटणाऱ्या पत्रकारापर्यंत अनेक लोकांना ऐकायची बघायची संधी देणारा वरुण सुखराजचा माहितीपट 'द ग्रेट इंडीयन इल्युजन'...

श्रीमंत अर्थव्यवस्था असलेल्या गरीब लोकांच्या देशात अर्थकारणावर चर्चा झालीच पाहिजे; ही चर्चा सोप्या भाषेत झाली पाहिजे. प्रामाणिकपणे खऱ्याला खरं आणि खोट्याला खोटं म्हणायचं धाडस करणाऱ्या या डॉक्युमेंटरीबद्दल वरुण सुखराज आणि संपूर्ण टीमचे आभार आणि अभिनंदन!

'टू मच डेमोक्रसी' आणि 'जमूरा' या दोन डॉक्युमेंटरीजद्वारे शेतकरी आंदोलन आणि निवडणुकीचा खेळखंडोबा यावर अभ्यासपूर्ण आणि सोपी मांडणी यशस्वीपणे करणाऱ्या वरुणची ही नवीन कलाकृती.

उद्योगधंद्यांना चालना देण्यासाठी बँकांनी कर्जपुरवठा केला पाहिजे हे खरं; पण रिझर्व्ह बँकेचे नियम, अर्जदाराचा कर्ज-इतिहास, बँकेच्या कर्मचाऱ्यांचा अभ्यास आणि सल्ला, या सगळ्याकडं जाणीवपूर्वक दुर्लक्ष करून वाटलेल्या कर्जांची भरपाई सर्वसामान्य ठेवीदारालाच करायला लागते.

परतफेड करण्याची इच्छा आणि तयारी नसलेल्यांना कर्जवाटप कसं केलं जातं, ट्रॅक्टर खरेदीसाठीच्या कर्जाचा व्याजदर मर्सिडीज खरेदीसाठीच्या कर्जाच्या व्याजदरापेक्षा जास्त कसा लावला जातो, औद्योगिक विकासासारख्या विशिष्ट उद्देशाने स्थापन केलेल्या बँकांची अपेक्षित भूमिका बदलल्याचा अर्थव्यवस्थेवर कसा आणि काय परिणाम होतो, अशा अनेक तांत्रिक बाबी, आकडेवारीसोबतच सुरस आणि चमत्कारिक घटना आणि किस्से या डॉक्युमेंटरीमधे बघायला ऐकायला मिळतात.

यापैकी काही बातम्या आपण कधीतरी वाचलेल्या असतात, पण त्यावेळी त्याचा आपल्याशी काय संबंध असं म्हणून आपणच दुर्लक्षित केलेल्या असतात. त्या सगळ्यांची अशी एकत्रित मांडणी बघून आपण एक व्यक्ती आणि एक देश म्हणून आर्थिक दलदलीत किती खोल रुतत चाललो आहोत याचा अंदाज यायला लागतो.

मागच्या काही वर्षांमधे भारताच्या बँकींग प्रक्रियेमधे काय आणि कसे बदल होत गेले, त्याचा संपूर्ण अर्थव्यवस्थेवर आणि व्यक्ती ते उद्योग या सगळ्यांवर काय आणि कसा परिणाम झाला, याचं एक उत्तम डॉक्युमेंटेशन तर हे आहेच; पण चालू काळात या माहितीचा उपयोग करून भविष्यातलं नुकसान कमी करण्याची संधीदेखील यामुळं मिळू शकते.

ही डॉक्युमेंटरी लोकांनी बघावी, मित्रांना सहकाऱ्यांना मुला-मुलींना दाखवावी, त्यावर चर्चा घडवून आणावी, आणि पोपट बोलत नाही, खात नाही, हसत नाही, पण जिवंत आहे या भ्रमातून स्वतःला आणि अर्थव्यवस्थेला बाहेर काढावं, म्हणजे वरुण आणि त्याच्या टीमने घेतलेले कष्ट आपल्याला ‘इल्युजन’कडून ‘सोल्युशन’कडे घेऊन जातील, अशी आशा वाटते.

‘द ग्रेट इंडीयन इल्युजन’ https://youtu.be/AKv7Tz3p_Bc

~ मंदार शिंदे

22/05/2026

The Great Indian Illusion by Varrun Sukhraj

यदा कदाचित रिटर्न्स!

 

जवळपास बावीस वर्षांपूर्वी, म्हणजे १३ डिसेंबर २००१ या दिवशी, पुण्यातल्या यशवंतराव चव्हाण नाट्यगृहात एक नाटक बघितलं. 'भीमाच्या गदेसारखी मजबूत कॉमेडी' अशी जाहिरात केली जात असलेलं संतोष पवारांचं 'यदा कदाचित'! प्रत्येक वाक्याला हसायला लावणारं आणि त्याच वेळी गंभीर विचार करायला लावणारं नाटक. स्टेजवर संतोष पवार आणि त्यांच्या टीमनं घातलेला धुमाकूळ न विसरता येण्यासारखा.

पुढं या नाटकाची सीडी हाती लागली. यूट्यूब आणि ओटीटीच्या जन्माआधीची गोष्ट. रेकॉर्डरवर ऑडीयो कॅसेटची ए आणि बी साईड आलटून-पालटून ऐकायची सवय होती. अशा वेळी नाटकाची सीडी मिळाल्यावर साहजिकच नाटकाची पारायणं सुरू झाली. त्यात दोन महत्त्वाची नाटकं म्हणजे, 'पती सगळे उचापती' आणि 'यदा कदाचित'. पुन्हा-पुन्हा बघून या नाटकांमधले डायलॉग पाठ झाले होते.

कॉम्प्युटरच्या स्क्रीनवर कितीही वेळा हे नाटक बघितलं, तरी प्रत्यक्ष स्टेजवरचा धिंगाणा अनुभवणं वेगळीच गोष्ट. सध्याच्या काळातले जिवंत आणि ज्वलंत विषय रडत नाही, तर हसत-खेळत सोप्या पद्धतीनं लोकांसमोर मांडायचे, ही 'यदा कदाचित'ची खासियत. त्यासाठी ऐतिहासिक आणि पौराणिक पात्रांपासून राजकीय आणि फिल्मी नेत्या- अभिनेत्यांपर्यंत कुणालाही स्टेजवर खेचून आणायला संतोष पवार कचरत नाहीत, घाबरत नाहीत. सोबत लावणी आणि गवळणीपासून बॉलिवूड डान्स आणि शारीरिक कसरतींचा तडका असतोच. म्हणजे एन्टरटेनमेन्टची फुल ग्यारंटी!

त्यामुळं 'यदा कदाचित रिटर्न्स'ची तयारी सुरू झाल्याचं कळाल्यापासून अपार उत्सुकता. मुंबई-ठाण्यापासून सुरुवात करत, शेवटी ८ जून २०२३ या दिवशी पुण्यातला शुभारंभाचा प्रयोग ठरल्याचं समजलं आणि बावीस वर्षांनंतर पुन्हा एकदा 'यदा कदाचित'ची जादू प्रत्यक्ष अनुभवायला मिळाली. धार्मिक, ऐतिहासिक, सामाजिक, राजकीय भावना आणि अस्मिता घाऊक प्रमाणात दुखावल्या जाण्याच्या काळात, 'यदा कदाचित रिटर्न्स' क्वचित आडून आणि बहुतेकदा थेट भाष्य करतं. 'राजा नागडा आहे' आणि 'पोपट मेला आहे' हे सांगायला महान कलाकार आणि सेलिब्रिटी घाबरत असतील, तर त्यांनी 'यदा कदाचित रिटर्न्स' नक्की बघावं. त्यातून त्यांना प्रेरणा तरी मिळेल किंवा किमान सत्याची ओळख तरी पटेल.

नवीन संचातले कुठलेच कलाकार नवखे वाटत नाहीत आणि वीस सेकंदांच्या रील्सच्या जमान्यात दोन अंकी (मराठी) नाटकातली एनर्जी एकदाही ड्रॉप होत नाही, याबद्दल सर्व कलाकार आणि विशेषत: दिग्दर्शक कौतुकास पात्र आहेत. पात्रांची निवड आणि स्क्रिप्ट यावर चोख काम झालेलं आहे. कमरेखालचे विनोद करताना चावट आणि अश्लील यामधला बॅलन्स 'बऱ्यापैकी' साधला आहे. गाणी, संगीत, लाईट्स उत्तम आहेत.

'मराठी नाटक' म्हणजे लांबच लांब मोनोलॉग्ज, शब्दबंबाळ संवाद, मेलोड्रॅमाटीक स्क्रिप्ट, आणि 'विनोदी नाटक' म्हणजे अंगविक्षेप आणि चावटपणा, या दोन्ही संकल्पनांना छेद देणारा 'यदा कदाचित' हा एक यशस्वी प्रयोग आहे आणि तो आता 'रिटर्न' आला आहे. ही संधी सोडू नका!

०८/०६/२०२३

मंदार शिंदे (9822401246)

यदा कदाचित रिटर्न्स!

उत्खनन

खोदायला चालू केलं की,

उघडे पडायला लागतात

जमिनीचे थर.

पृष्ठभाग म्हणजे सरफेस,

मग मधला थर -

असंख्य गोष्टींनी भरलेला.

त्याखाली झिजलेला खडक -

तुकड्या-तुकड्यांमध्ये विखुरलेला.

मग मूळ खडक -

अभेद्य राहिलेला

अजून तरी.

या सगळ्यामध्ये झिरपणारं

नितळ स्वच्छ पाणी.

जितकं खोल जावं

तितकी विविधता

एकाच जमिनीत.

हे असंच काहीतरी

माणसाचं सुद्धा असतं,

नाही का?

खोदायला चालू केलं की,

उघडे पडायला लागतात

मनाचे थर.

सगळ्यांना दिसणारा चेहरा

म्हणजे सरफेस.

मग मधला थर -

इच्छा आकांक्षा भावनांनी भरलेला.

त्याखाली झिजलेला खडक -

अनुभव आणि आठवणींचा पसारा.

मग मूळ खडक -

भाव-भावनांच्या पलिकडचा,

अभेद्य राहिलेला

अजून तरी.

या सगळ्यामध्ये झिरपणारी

येणारी-जाणारी माणसं

बनणारी तुटणारी नाती.

जितकं खोल जावं

तितकी विविधता

एकाच माणसात.

काहीतरी विशिष्ट उद्देश

असल्याशिवाय करू नये

उत्खनन -

जमिनीचं आणि

माणसांचं सुद्धा.

नको असलेलंच काहीतरी

येईल उफाळून बाहेर,

आणि मग आवरता येणार नाही

दाबलेल्या भावनांचा,

आठवणींचा आवेग.

एवढं कळत असूनसुद्धा

उकरतच असतो आपण

मनावर साठलेली माती.

आणि नाराजसुद्धा होतो

जेव्हा लक्षात येते

आयुष्याची झालेली माती.

    नाटकातल्या पात्रांचं ‘उत्खनन’ सुरु असताना प्रेक्षकांच्या मनाचे पापुद्रे सुटू लागतात, ही ताकद प्रदीप वैद्यांच्या लिखाणाची की नरेश आणि कौमुदी या कलाकारांच्या सादरीकरणाची, हे ठरवणं या नाटकाच्या बाबतीत जरा अवघडच आहे. ‘उत्खनन’ या नाटकाचा विषय जितका गूढ आणि खोल आहे, तितकंच त्याचं व्हिज्युअल प्रेझेंटेशन प्रभावी आणि ठोस आहे. नाटकाचा सेट मल्टी-लेव्हल असल्यामुळं खोली आणि उंची दाखवणं (आणि समजणं) सोपं झालंय. लाईट्सचा आणि अंधाराचा योग्य वापर, विशेषतः खिडकीतून येणाऱ्या मर्यादीत उजेडाचा इफेक्ट एखाद्या जुन्या इंग्रजी सिनेमातल्या सीनची आठवण करून देतो. नरेशच्या आवाजात मोनोलॉग ऐकणं तर खास आहेच, पण कौमुदीचं व्हॉइस मोड्युलेशन आणि सेटवरचा सहज वावर खूपच इम्प्रेसिव्ह. याशिवाय, दिवस-रात्र आणि ऋतुबदलासाठी वापरलेले सेटवरचे काही सरप्राइज एलिमेंट्स प्रत्यक्ष बघूनच अनुभवले पाहिजेत. एकदा बघितल्यावर स्टोरी कळाली, या प्रकारातलं हे नाटक नाही. यातल्या प्रसंगांचे साक्षीदार होण्यासाठी पुन्हा-पुन्हा बघावंसं वाटेल असं हे नाटक आहे. पुढचा प्रयोग अजिबात चुकवू नका. न जाणो, नाटकातलं उत्खनन सुरु असताना तुमच्या मनावरची पण एखादी खपली निघू शकेल.

मंदार शिंदे

9822401246

27/01/2023

उत्खनन

Narcondam: Marathi Play Review

तुमचा 'प्लॅन बी' काय आहे?

विकास आणि विनाश. एकाच नाण्याच्या दोन बाजू. कुणाचा तरी विकास म्हणजे कुणाचा तरी विनाश. प्रत्यक्ष किंवा अप्रत्यक्ष. लगेच किंवा कालांतरानं. संपूर्णपणे विनाश टाळून विकास साधणं शक्य आहे का? या प्रश्नापासून सुरु झालेला आणि उत्तराऐवजी पुन्हा त्याच प्रश्नापाशी नेऊन सोडणारा एक 'प्रयोग' म्हणजे - नारकोंडम!

'नारकोंडम' या विचित्र नावावरून या नाटकाच्या / दीर्घांकाच्या विषयाची कल्पना येत नाही, ही नाटक आणि प्रेक्षक या दोघांसाठी जमेची बाजू. नाटक बघायला जाणार असाल तर या नावाबद्दल माहिती 'गुगल' करणं कटाक्षानं टाळा. (आणि नसाल बघायला जाणार, तर द्या सोडून. उगाच काहीतरी शोध लावून सोशल मिडीयावर सस्पेन्स फोडू नका.)

बुद्धीबळाच्या पटावरचे हे काळे आणि हे पांढरे, अशा पात्र परिचयातून नाटकाची सुरुवात होते; पण हळूहळू काळ्याचे पांढरे आणि पांढऱ्यातले काळे आपल्याला दिसायला लागतात. शेवटी तर प्रेक्षक म्हणून गेलेल्या आपल्यालाच निर्णायक चाल खेळायचं आव्हान हे नाटक देतं. प्रेक्षकांपासून एका वेगळ्या उंचीवर - स्टेजवर - न घडता हे नाटक प्रेक्षकांच्या आजूबाजूला घडतं. प्रेक्षकांना आपल्यामध्ये सामावून घेतं. त्या-त्या प्रसंगामध्ये आपण स्वतः उपस्थित आहोत, त्या नेपथ्याचाच एक भाग आहोत, असा एक वेगळा अनुभव या दीड तासांमध्ये मिळतो. एखाद्या निसर्गरम्य ठिकाणी, मोकळ्या आकाशाखाली, मग पुढच्याच क्षणी बंद केबिनमध्ये किंवा घराच्या दिवाणखान्यात, अशा वेगवेगळ्या जागांवर आपल्याला प्रत्यक्ष घेऊन जायची किमया या नाटकाचे संवाद आणि ते सादर करणारे कलाकार साधतात. पात्रांच्या स्वभाववैशिष्ट्यानुसार, धूर्त, अनुभवी, आक्रमक, हट्टी, भावनिक, संतुलित, अशा निरनिराळ्या भूमिकांचा आनंद आपल्याला घेता येतो. दीपाली, लक्ष्मी, रणजीत, अवनीश, पराग, हृषीकेश, प्रदीप अशा सगळ्या कलाकारांनी धावफलक हलता ठेवायची जबाबदारी चपखल पार पाडलीय. हा दीर्घांक असला तरी, कथानकाला आणि सादरीकरणाला स्वतःचा एक विलक्षण वेग आहे. खटकेबाज संवाद आणि सर्वच पात्रांची एकमेकांसोबत जुगलबंदी यामुळं, विषय गंभीर असला तरी नाटक बघायला मजा येते. प्रदीप वैद्यांच्या दिग्दर्शनाची कमाल म्हणजे, नाटक पहिल्या पाच-सात मिनिटातच पकड घेतं आणि शांतपणे एक-एक पदर उलगडत फक्त दीड तासात एक मोठा विषय आपल्यापर्यंत पोहोचवतं.

आपल्या आजूबाजूला अनेक छोट्या-मोठ्या घटना घडत असतात. काही घटना घडून गेल्यावर आपल्याला समजतात; काही घडत असताना त्यांचे अपडेट आपल्याला अर्धवट स्वरुपात मिळत असतात. पण जे घडून गेलंय किंवा घडतंय, त्याच्या पलिकडं - पडद्यामागं - काय घडलं असेल, घडत असेल, याबद्दल आपल्याला नेहमीच कुतूहल वाटत असतं. मग हाती लागलेल्या मर्यादीत माहितीच्या आधारावर आणि तर्क व कल्पनाशक्तीच्या जोरावर काहीतरी लिहिलं जातं, सादर केलं जातं. असाच एक सशक्त प्रयोग आहे - 'नारकोंडम'! वर उल्लेख केल्यानुसार, विनाश टाळून विकास साधण्याचा काही पर्यायी मार्ग - प्लॅन बी - खरंच असतो का, याबद्दल प्रश्नांची पेरणी करून हे नाटक संपतं, एवढंच कथानकाबद्दल सांगेन. बाकी तुमचा इतर काही महत्त्वाचा 'प्लॅन बी' नसेल, तर नक्की या नाटकाच्या पुढच्या प्रयोगाला जा आणि एका उत्तम सादरीकरणाचा आनंद लुटा!

- मंदार शिंदे 9822401246

Narcondam: Marathi Play Review

Mahanirvan - The Dread Departure by Satish Alekar

जगावेगळे आख्यान... महानिर्वाण!

कीर्तन, गोंधळ, भजन, अभंग, आणि गाण्याच्या भेंड्या! हा काही टिपिकल नाटकाचा फॉरमॅट नव्हे. सुरुवात-मध्य-शेवट असे घटक असलेली, दोन अंकांमंधे सांगितलेली गोष्ट म्हणजे हे नाटक नव्हे.

पंचेचाळीस वर्षांपूर्वी बसवलेलं हे नाटक आजसुद्धा दिमाखात उभं आहे, नव्हे, नाचतं-झुलतं आहे, प्रेक्षकांना झुलवतं आहे, खुलवतं आहे. यातली पात्रं बोलता-बोलता गाऊ लागतात, गाता-गाता नाचू लागतात, नाचता-नाचता भांडू लागतात, भांडता-भांडता अचानक थांबतात आणि प्रेक्षकांसमोर अशी उत्तरं मांडून जातात ज्यांचे प्रश्न त्यांना नाटकादरम्यान आणि नाटकानंतर सुद्धा छळत राहतात.

गीत-संगीत-संवादांचा जुळून येतो सुरेख त्रिकोण आणि प्रत्येकजण शोधत राहतो 'डावीकडचा तिसरा' कोण?

नचिकेत देवस्थळी, सायली फाटक, सिद्धार्थ महाशब्दे, आणि 'नाटक कंपनी'च्या संपूर्ण टीमचे अभिनंदन आणि हे अफलातून नाटक जन्माला घालणाऱ्या सतीश आळेकरांना अभिवादन!

ज्यांनी हे नाटक पूर्वी बघितलेलं नसेल, एकदा बघून समजलेलं नसेल, किंवा पुन्हा-पुन्हा बघायची इच्छा असेल, त्या सगळ्यांनी स्वतःच्या निर्वाणापूर्वी नक्की बघा - 'महानिर्वाण'!

- मंदार शिंदे ९८२२४०१२४६

Mahanirvan - The Dread Departure by Satish Alekar

Samantar Web Series Review

Samantar -  A Story of Two Parallel Lives

(Mandar Shinde 9822401246)

As humans, we’re always fascinated with the concept of knowing our future in advance. Astrology, palmistry, face reading, numerology, and all other arts of predicting the future have survived and thrived as businesses on the basis of two important human emotions - Fear and Hope about the unknown and uncertain future! This has inspired numerous creations in the form of stories, novels, films, and what not…

Suhas Shirvalkar was a popular Marathi writer who successfully handled a wide range of genres, such as suspense stories, detective stories, courtroom drama, horror stories, novels covering social issues, etc. Witty punch lines and philosophical deliberations have been essential highlights of his writings. Popularly known as Su.Shi. among his fans, Shirvalkar delivered hundreds of novelettes, novellas, and collections of stories based on interesting concepts, most of which were absolutely unique in the Marathi literary world. Su.Shi. was a master storyteller with a knack of presenting scenes and characters before his readers in a lively and realistic manner. Most of his works have attracted film and TV serial makers due to their structure very similar to a screenplay, with minute detailing of characters, locations, and scenes. One Marathi film, Devaki, based on his novel went on to win the national award, while Duniyadari based on his highly popular novel with the same name was one of the commercially successful Marathi films in recent times.

Satish Rajwade, an enterprising director from Marathi film industry has come up with a web series based on Samantar, another popular novel penned by Su.Shi. Samantar is a story of two individuals having no relation with each other, except a strange fact that they share the same fate with each other. Interestingly, one of them is almost a generation older than the other, implying that the life he has lived in the past will be lived in the future by the other individual. More interestingly, they’re destined to meet in flesh and blood, creating a situation where the elder one can actually warn the younger one against potential threats in his future life and can guide him to live an unsurprising life forever. This could be an oversimplified summary of the plot for Satish Rajwade’s Samantar web series currently running on MX Player. However, life is not that simple or so much predictable. You may know your future, but will you be able to change it? That’s what the web series talks about.

As mentioned earlier, Su.Shi. has written his books almost similar to executable scripts. Yet it is very challenging to convert his books into films because of heavy expectations from the huge fan following of Su.Shi. On-screen adaptations are bound to be compared with original books, and popularity of the books has already set the standards at a very high level. Casting is a tough task because the actors need to match with visual images of the characters already created by Su.Shi. in the imagination of his readers. The fans expect the stories to be presented on the screen exactly as they imagined - not a penny less, not a penny more. So the director is left with very little scope for cinematic liberty and on-screen improvisation. Satish Rajwade seems to have struck the balance well because most of the Su.Shi. fans who were skeptical about the web series before its release, are found to be going gaga over it post release.

The director has won half the battle with careful selection of actors. Having read the original novel some twenty years ago, I was curious about the cast since the day Rajwade announced this project. Apart from the two protagonists, I found Jayant Savarkar to be a pleasant surprise in the role of Swami, the astrologer. His character lays the cornerstone of this story and a weaker casting would have caused a poor first impression. Jayant Savarkar looks like the best choice here. Tejaswini Pandit and other supporting actors as well help the story develop in a speedy yet interesting manner. But there must be a very special mention about casting of two leading characters of the story.

This story is about Kumar Mahajan who is going through hardest time of his life when it dawns upon him that someone else in this world has already lived the exactly same life as his. So the life this other person, Sudarshan Chakrapani has lived in the past, will be lived in the future by Kumar Mahajan. The director Satish Rajwade has roped in Swwapnil Joshi as Kumar Mahajan and Nitish Bharadwaj as Sudarshan Chakrapani. Coincidentally (?) Nitish Bharadwaj is popularly known for the role of Shri Krishna in the grand TV serial Mahabharat by B. R. Chopra, while Swwapnil Joshi played the role of young Shri Krishna in Ramanand Sagar’s serial which followed Mahabharat on Doordarshan. In a way, Nitish Bharadwaj had already lived the on-screen life of Shri Krishna which was later to be repeated by Swwapnil Joshi, a striking similarity with the plot of this novel and web series, Samantar! I’m not sure if the director had this in his mind while casting the two actors, but it’s a great experience to watch them sharing the screen in a setup quite similar to their real lives.

Background score and cinematography add tremendous value to the story of Samantar. Beautiful drone shots from locations at Kolhapur and Konkan are a treat for the eyes. The background music has been able to achieve desired effects, setting the right mood and right pace during entire length of the web series. Last time I felt similar appreciation for the background score of Marathi movie, Tumbbad. Such experiments really look promising for the Marathi film industry.

This is the shortest length I could write after watching all episodes from first season of the web series. This would explain the amount of excitement it has brought among Su.Shi. fans. This gem of a writer has gifted us with books that are literally unputdownable (yes, that’s an official word in English language!). The director Satish Rajwade has been able to pull off the web series so well that we end up watching all episodes in one go. This can be considered as the greatest achievement on the scale applicable to original Su.Shi. creations. Very well done, Mr. Director and entire cast and crew! Next season of Samantar is highly awaited now.

- Mandar Shinde 9822401246

22/03/2020

Samantar Web Series Review

Shubh Mangal Zyada Saavdhan

"Do we see a love story between a boy and a girl and call it a heterosexual love story? Then why should we see a romance between a man and a man and call it a homosexual love story? It doesn’t make sense, does it?" asks Stutee Ghosh on The Quint.

So,

#ShubhMangalZyadaSaavdhan is just another love story you must watch. It talks about love, it talks about trust, it talks about family, it talks about relationships, and it talks in a natural as well as scientific yet comic language understood by Indians across all generations and all regions. Most importantly, it does not portray homophobic parents as 'villain in the love story'. It rather shows their confused and worried side in a very sensitive manner.

Director Hitesh Kewalya, Actor Ayushmann and entire team of Shubh Mangal Zyada Saavdhan deserve applause for their great work.

A must watch!

Shubh Mangal Zyada Saavdhan

ही हॅज अराईव्ह्ड !!

शाहरुख आणि सलमाननंतर एन्ट्रीला टाळ्या घेणारा हिरो कोण?

अजय देवगण आणि अक्षय कुमारनंतर "माईन्ड इज ब्लोईंग जी" म्हणायला लावणारे ऐक्शन सीन्स देणारा हिरो कोण?

रजनीकांतपासून सलमानपर्यंत प्रत्येकानं आपापली स्टाईल बनवली, पण स्टाईल आणि एनर्जी दोन्ही एकसाथ पेश करणारा 'आजचा' हिरो कोण?

सलमानच्या 'युनिक' डान्स स्टेप्स आणि शाहरुखचं 'फॅमिली अपील' एकाच पॅकेजमध्ये देणारा हन्ड्रेड पर्सेन्ट एन्टरटेनर कोण?

ह्या सगळ्या प्रश्नांची उत्तरं रोहीत शेट्टीनं एकाच पिक्चरमध्ये दिलीत...

येस्स, सिम्बा !!

रणवीर सिंगचा 'संग्राम भालेराव' एकाच वेळी इन्स्पेक्टर विजय, चुलबुल पांडे, आणि बाजीराव सिंघम या सगळ्यांची आठवण करुन देतो आणि तरीसुद्धा फ्रेश, नवाकोरा आणि हवाहवासा वाटतो. एक हळवा भाऊ, एक आदर्श मुलगा, एक समजदार बॉयफ्रेन्ड आणि शेवटी एक डॅशिंग पोलिस ऑफिसर... बॉलीवूडचा सुपरस्टार होण्यासाठी पर्फेक्ट रेसिपी !

आपल्या लक्ष्याचं (लक्ष्मीकांत बेर्डेचं) एक फेमस गाणं आहे,

"मी आलो, मी पाहिलं, मी जिंकून घेतलं सारं..."

सिम्बा इज दॅट विनिंग मोमेंट फॉर रणवीर !!

#Simmba

- मंदार शिंदे ९८२२४०१२४६

ही हॅज अराईव्ह्ड !!

संजू

"संजू" - एक नंबर पिक्चर बनवलाय राजकुमार हिरानीनं.

रणबीर, विकी कौशल, अनुष्का, परेश रावल, दिया मिर्झा, बोमान इरानी, सोनम कपूर, सयाजी शिंदे, पियुष मिश्रा... सगळ्यांनी मस्त काम केलंय.

चांगल्या सिनेमासाठी लागणा-या सगळ्या गोष्टी आहेत ह्यात - गाणी, म्युझिक, मसाला, दोस्ती - यारी, फॅमिली व्हॅल्यूज, डबल-मिनींग जोक्स, सामाजिक संदेश, 'आई तुझं लेकरु' पासून 'कर हर मैदान फतेह' पर्यंतचा प्रवास वगैरे वगैरे... ज्याला जे घ्यायचंय ते त्यानी घ्यावं - पॉझिटीव्ह, निगेटीव्ह, मोटीव्हेटींग, डिस्गस्टींग, काहीही...

नक्की बघा मित्रांनो, अजिबात चुकवू नका...

हां, आणि पिक्चर बघून झाल्यावर फेसबुक/व्हॉट्सऐपवर संजय दत्तला शिव्या घाला मनसोक्त... सगळ्यांसारख्या... म्हणजे नंतर मनात कसला गिल्ट नको रहायला... फक्त एवढं लक्षात असू द्या -

हमको जो ताने देते हैं, हम खोए हैं इन रंगरलियों में..

हमने उनको भी छुप-छुपकर आते देखा इन गलियों में...

- मंदार शिंदे 9822401246

संजू